Uzun süredir devam eden katliamlar, savaşlar,açlık ve bitmek bilmeyen
cinayetler.Korku filmi gibi oyunlar oynanıyor .Ne kadar hızlı yaşanıyor ışık hızını
bile geçti yaşanan olaylar.İnsan büyüdükçe tepki vermesi de küçülüyor yaşadığı
haksızlıklar karşısında .Acaba nasıl dile getirebiliriz ? Sıkıntı nerden
kaynaklanıyor yetiştirilme tarzımı yoksa eğitimsizlik mi ? Bu soruları
düşündükçe içimizi kemiriyor.
Geçmişe dönüp baktığımızda çocukluk dönemlerde kızdığımızda bağırır,
söylenir yerlerde tepinirdik kendimizi savunmak için. Sonuçta bağırmanın cezası
oyun oynamaktan mahrum olmaktı.Oyuncaklar kalkardı.Herkesin
çocukluğunda bir çok yaşanmışlıkları vardır ve hatırlandığında yüzünde
tebessüm ve nerde o günler diye hayıflanırız değil mi?
Hele ki yeni alınmış kıyafetini kardeşlerinle paylaşmak yada oyuncaklarını
paylaşmak .Herkesin çocukluğunda oynadığı bilyeleri vardır rengarenk gök
kuşağı gibi.Oyun esnasında muziplik olsun diye arkadaşın aldıysa işte o an kızılca
kıyamet kopardı.O çocuk halimizle hakkımızı arardık ve alırdık ta.Çocuklu işte
güler geçeriz .Yada evimize biri geldiğinde baş köşede duran oyuncağımızı
almaya kalksın nasılda kıymetlenirdi eskide olsa.
Evet ne oldu bizlere ? Acaba efsunladılar mı bizleri ?Niçin bu kadar tepkisiz
kalabiliyoruz?Kendi haklarımızı bile alamaz olduk.Sadece bizi değil herkesi
etkiledi her şeyimizi.O kadar çok gelişen olaylar var ki tepkisiz kaldık.Yoksa
bizleri manyetik aletlemi uyuşturdular.Sanırım milletçe bu halimizden
memnunuz.
İnsan büyüdükçe özlemleri de büyür.Bedenimizle birlikte yüreğimizde
büyür.Yüreğimizle birlikte duygularımızda gelişir.Yani vücudumuzun kimyası
gelişir.Bunlara rağmen çocukluğumuzda var olan bütün özelliklerimiz
gelişmiyor.Çocukken oyuncağımız elimizden alındı diye ortalığı kasıp kavururken
şimdi kocaman insanlar olmuşken elimizden alınan yaşam hakkımız için
mücadele etmiyoruz.
Etrafımızda yaşanan cinayet, savaş, zulüm,haksızlıklar karşısında tepki
gösteremiyoruz.Mazlumu, sabiyi haksızlığa uğrayan kişileri savunmak
erdemliktir .Böylesine yaşanan olay karşısında yolumuzu değiştirebiliyoruz.

Çocuk yaşlarda hakkımızı almaya çalışırken şu an büyüdük ve tepkisiz olduk
,sesizliğe büründük .Bizi alıkoyan güç nedir bilinmez. Korkunun sebebi nedir ?
Kadınlar, çocuklar ve diğer insanlar hunharca öldürülüyor yaşam hakları elinden
alınıyor.Olaylar karşısında sesizliğimizi koruyup kaplumbağa gibi başımızı
kabuğumuzda saklıyoruz. Buna hiçbir cevap bulamıyoruz. Aslında içimize
sindiremiyor ancak sesiz kalmayı tercih ediyoruz.
Ümidimizi yitirmiş,ruhsuz, tepkisiz bir toplum olduk. Zamanımızı boş işlerle
uğraşmadığımız malum . Sanki meçhul denizde gemimizi bağlayacak liman
arıyoruz. İşte o an bilyelerimizi hatırlayalım, nasıl sahiplendiğimizi . Gökkuşağı
renkli bilyelere kavuşmayı istiyorsak onun için mücadeleye devam ama sessiz
kalmadan tıpkı çocuklukta olduğu gibi hakkımızı savunalım .
FERAH USLU